Yaşamak ; herşeye rağmen…
Cumhuriyet tarihinin en ilginç dönemlerinden birini yaşıyoruz.
Bütün hayatın “devlete ve devlet görevlilerine” göre tanzim edildiği “oligarşik” bir cumhuriyetten, her şeyin halka göre belirlendiği “demokratik bir cumhuriyete” geçme mücadelesi veriliyor.
Cumhuriyetin yapısının değiştirilmesi için verilen mücadelenin tam göbeğinde “ordu” konusunun durması elbette bir tesadüf değil.
Türkiye’yi halkın iradesinden bağımsız bir azınlığın yönetebilmesi ancak ordunun “silahlı bekçiliğiyle” mümkün.
Biraraya geldiklerinde büyük çoğunluğu oluşturan dindarların, Kürtlerin, solcuların, Alevilerin “özgür ve eşit” yaşama talepleri hep “silahla” baskı altına alınmış.
Bu kesimlerden “devlet görevine” seçilenler ise eski yeniçeriler gibi bir “devşirme” anlayışından geçirilmişler.
Dindarlar dindarlıklarını, Kürtler Kürtlüklerini, Aleviler Aleviliklerini “devlet kapsında” bırakıp içeri öyle girebilmişler.
Devletin içinde “asıl kimliklerinin” dışında “Atatürkçülük” diye tarif edilen yeni bir kimlik edinmişler.
Bu “devşirme” yöneticiler, Sünni olacaklar ama Sünni yaşam tarzını ve ibadet etme biçimini terk edecekler, Kürt olacaklar ama “Kürtlüklerini” öne çıkartmayacaklar, Alevi olacaklar ama Aleviliklerini saklayacaklar, solcu olacaklar ama fikirlerini söylemeyecekler.
İbadetinden, Aleviliğinden, Kürtlüğünden, solculuğundan vazgeçmeyen “halk” ise “hakkını” isteyemesin diye sürekli bir baskı altında tutulacak.
Medyayla, edebiyatla, karikatürlerle beyinleri yıkanacak, dindarlar “yobaz”, Aleviler “mumsöndü yapan ahlaksız”, Kürtler “bölücü”, solcular “hain” gösterilecek.
İnsanlar dinlerinden, dillerinden, fikirlerinden “utanır” hale getirilecek.
Devlet ekonomide tek patron olacak.
Cumhuriyet çok uzun zaman bunu başarıyla yürüttü.
Dünyanın koşulları da buna izin verdi.
Ama dünya da Türkiye de değişti.
Türkiye, “küreselleşen, bütünleşen” dünyanın önemli bir parçası haline geldi.
İnsanlar “hakları” olduğunu öğrendi.
Üretim yapan “halk” yavaş yavaş zenginleşmeye, devletin boyunduruğundan çıkmaya başladı.
Zenginleşen “dindar” kesim siyasete ağırlığını koydu.
Kürtler, silahla “kimliklerini” kabul ettirme yolunu seçti.
Aleviler örgütlendi.
Devletle, halk “iktidar” için karşı karşıya geldi.
Şimdi dünya koşulları “halktan” yana.
Para, halkın elinde.
Halkın Kürt kesiminde “silah” var.
Ve, halk “yeter” diyor.
Sadece bu ülkenin halkı değil, dünya da “yeter” diye bağırmakta.
Bu ülkenin huzura kavuşabilmesi için halkın bu ülkenin “sahibi” olması gerekiyor.
Bunun önündeki engel ordu.
Gerek ordu, gerekse “ordu yanlısı medya” sürekli olarak aynı şeyi söylüyor:
“Cumhuriyet tehlikede.”
Söyledikleri doğru ama eksik.
Bu “oligarşik cumhuriyet” tehlikede.
Bu ülkede “azınlığın sultası” sona erecek.
Halkın iradesine tabi “demokratik” bir cumhuriyet kurulacak.
Ordu, “hukuk dışı” bir baskı kuramayacak halkının üzerinde.
Kendi kimliğini unutmak zorunda kalan “devşirmeler” tarafından değil, gerçek kimliklerine sahip çıkan insanlar tarafından birlikte yönetilecek bu ülke.
“Ben Kürdüm” diyen birini cumhurbaşkanı seçebileceğiz, “ben Aleviyim” diyen bir başbakanımız olabilecek, “Cuma namazlarını kaçırmayan” diyen bir genelkurmay başkanımız görev yapabilecek, “enternasyonalizme” inanan bir Marksist Meclis başkanlığını üstlenebilecek.
Bu ülkenin her vatandaşı, inancı, dini, dili, fikri ne olursa olsun diğerleriyle “eşit” konuma gelecek.
Bizim gerçek bir ülke, gerçek bir cumhuriyet, gerçek bir demokrasi olabilmemiz için önümüzdeki en büyük engel olan ordunun asli görevi olan askerliğe dönüp, elini siyasetten çekmesi bunun ilk adımı.
Bu ilk adımın sancılarını çekiyoruz.
Çok uzun sürmez bu.
Hayatın bizzat kendisi “orduya” bunu emrediyor, buna direnmek mümkün değil.
Ordu kışlasına çekilecektir.
Kendi halkına karşı “oligarşik” bir cumhuriyetin “bekçiliğini” çok fazla yapamaz.
Güneydoğu’daki savaş da barışla sonuçlanacaktır normalleşmeyle birlikte.
Asıl zorluğu belki de biz “ezilenlerin” kendi aralarındaki sorunlarda yaşayacağız.
“Devletin bölünmesinden” çok korkan bu cumhuriyet, kendi halkını insafsızca “böldü” çünkü.
Eğitim sistemiyle, medyasıyla, ezilen insanları birbirine düşman haline getirdi.
Yıllarca ezilen ve birbirine düşman olan bu insanları barıştırmak, birbirlerinden duydukları kuşkudan kurtarmak, onların arasında eşitlik oluşturmak için eğitim sisteminden, medyanın yapısına kadar çok önemli değişikliklerden geçmemiz gerekecek.
Türkiye’de büyük değişim başladı bence.
Bu değişimin en görünür ve en çarpıcı adımı ordunun konumu ama onu hallettikten sonra daha epeyce değişimden geçeceğiz.
Her çocuğun kendine ait bir odasının olacağı, her gencin özgürlüğü alabildiğine yaşayacağı, yaşlıların “bakın nasıl bir ülke yarattık” diye gülümseyeceği bir geleceğe doğru gidiyoruz.
Bu yolculuk biraz zor belki ama varılacak menzil çok huzurlu.
http://www.taraf.com.tr/makale/6362.htm
Uzun zamandır internet siteme bişey yazamıyordum hayat telaşından ama sevinci geçmeden şampiyonluğumuzu ve çifte kupamızı yazayım dedim
şampiyonluk bizim kupa bizim
darısı o kupaları hayatı boyunca göremeyenlere
Danıştay saldırısı ‘prostatlılar’ın operasyonuydu
Gasp Masası’ndan iki polisin, bir kuyumcu soygununa karışması üzücü; buna karşılık, başka polislerin, ‘ kol kırılır yen içinde kalır’ demeden, meslektaşlarını yakalaması ise ferahlatıcı bir olay.
Benzeri bir ferahlamaya, eski Deniz Kuvvetleri Komutanı Oramiral İlhami Erdil hakkında açılan davada ve verilen cezada da şahit olmuştuk.
O düzeye gelmiş bir kişinin cüzdansal suça bulaşması gerçekten üzücüydü. Dönemin GK Başkanı Org. Hilmi Özkök’ün izniyle yürüyen süreçte Erdil suçlu bulundu ve hüküm giydi.
Oradaki önemli noktalar şunlardı:
1) Çok yüksek mevkilere gelmiş, iyi eğitimli, hali vakti yerinde, ‘ saygın imajlı’ kişiler dahi suç işleyebilir.
2) Kimsenin dokunamayacağını sandığımız gayet kudretli kişilere bile hesap sorulabilir.
İlhami Erdil olayını günümüzün tartışmalarına bağlamak gerek:
Bir biçimde Ergenekon soruşturmasına takılan insanlar var.
Bunlar hakkında bazen sessiz kalınıyor, bazen koca bir yaygara koparılıyor.
Destek görenler, aşağıdaki özelliklerin tümüne ya da bir kısmına sahip kişiler:
* Atatürkçü/Kemalist olarak tanınmak. (Bu şık diğerleri içinde olmazsa olmazdır.)
* Bazı yayın yönetmenleriyle ve köşe yazarlarıyla arkadaş ya da en azından tanışık olmak ya da bizzat medya sektöründe çalışmak.
* Eğitim ve yardım kuruşlarında faaliyet göstermek, görev almak.
* Yaşlı ve hasta olmak.
Mesela savcılar Bedrettin Dalan’ın peşine düştü. Dalan, tutuklanma korkusuyla olsa gerek, ABD’den dönemedi.
Bu arada Dalan lehine sürüyle laf üretildi: Gözleri nasıl da maviymiş, Atatürk’ten örnekler verirken nasıl da hislenirmiş. İstanbul’a ne de güzel belediye başkanlığı yapmış, iyi ki Yeditepe Üniversitesi’ni ülkeye kazandırmış.
Halbuki mevzu bu değil!
Kritik soru: Dalan, kenarından ya da göbeğinden Ergenekon şebekesine dahil mi, değil mi?
Diyorlar ki: “Efendim, o seviyelere gelmiş insanlar, nasıl darbeci olabilir?”
Cevap basit ve iki yönlü:
1) Yukarıda saydığım özelliklere sahip bir İlhami Erdil nasıl suç işlediyse, onun gibi olumlu niteliklere sahip başkaları da suç işleyebilir.
2) Bazı suçları işleyebilmek için zaten ‘o seviyede’ (yani yüksek mevkide) olmak gerekir.
Sokaktaki gariban, cinayet işleyebilir, hırsızlık yapabilir ama darbe örgütünün yöneticisi olamaz. ‘Darbeci’ ya askerdir ya da askere yakın bir kişi.
Yani ‘darbe çalışmalarını soruşturmak’ demek, siyasetteki ve toplumdaki kalburüstü insanları soruşturmak demektir.
Nihayet Danıştay saldırısı davası ile Ergenekon davasının birleştirilmesine karar verildi.
Bir kez daha altını çizeyim:
Benim için en önemli, en temel nokta işte bu: Danıştay Saldırısının arkasında Ergenekon şebekesinin olduğunun ispatlanması…
Hani, ‘Prostatlılar bastonlarıyla mı darbe yapacaktı’ diyorlar ya… Evet, bastonlarıyla! O baston, Danıştay saldırısıdır!
Alparslan Arslan’ın ardındaki prostatlılara ulaşıldığında, bu iş tamamdır.
‘ Bazı Kemalistlerin, bazı Kemalistleri, Kemalizm adına öldürdüğü’ ortaya çıktığında seyredin şamatayı!
Emre Aköz ü sıklıkla okumaya çalışırım sabah gazetesinde , bugünkü yazısı da kendisi entel sanan cahillere ders olsun .Başka söze gerek yok hepsini Emre Aköz söylemiş zaten.
Auschwitz’den (nazilerin en büyük toplama kampı) sonra şiir yazmak barbarlıktır demiş vakti zamanında t.w.adorno. İnsanlığın en büyük utançlarından biri olan ve milyonlarca yahudinin , çingenenin,polonyalının , homoseksüelin adeta böcek gibi öldürüldüğü auschwitz kampı bugün hala ayakta .Müze haline getirilen kamp insanoğlunun ne kadar vahşi acımasız olduğunun bugünde kanıtı , bunu en fazla hatırlaması gerekenler yani yahudiler ise çoktan unutmuşlar o günleri.
Auschwitz’in üzerinden 70 yıla yakın bi zaman geçti , devran döndü , yahudiler dünyanın en güçlü milleti oldular.Şimdi o güçle şeytanı bile kıskandırıcak kötülükleri zulümleri filistinli çocuklara , kadınlara yapıyorlar.Kendi uğradıkları zulümlerin daha da kötüsünü şimdi filistinlilere yapıyorlar.
Ama unutmamak lazımki tarih kendisini unutanları asla affetmez , gün gelir devran döner , şimdi vurup öldürdüğünüz 3-5 yaşındaki çocukların kardeşleri abileri gün gelir sizi öldürür ,tarihi unutmayın yoksa tarihte sizi unutmaz.
Türkiye Cumhuriyeti devleti ise kınamaktan öte gidemiyor , zamanında 3 kıtaya birden hükmeden ,adalet sağlayan Osmanlının Torunları kınamaktan öte gidemiyor.Bizde kendi tarihimizi kendimizi unuttuğumuz için bu hale geldik .
Unutkanlık kötü şey , ezilenler içinde ezenler içinde .
Peki dünya bu hale gelmişken insan nasıl mutlu olabilir , nasıl umut edebilir ?
Televizyonda can çekişen çocukları gördüğünde nasıl rahat uyuyabilir geceleri ?
Nasıl ?…
