Mutluluk dediğin şey bir garip rüya , düşün içindeki gerçek , gerçeğin içindeki düş .

Güneşli bir avluya açılan kapı , kapının önündeki mor çiçekler .

Yağmur sonrası gökkuşağı , gökkuşağındaki renkler.

İnsanın umudu , umuttaki  yağmur damlası.

Merdivenlerden yukarı çıkarken el tutmak belkide , merdiven başında hızlı hızlı nefes alırken kalbine  dokunan bir el .

O eldeki ufak yaraya bırakılan bir buse.

Üşüme diye yürünen yolu değişmek belkide.

Mor çiçeklere bakıp sırıtmak.

Aralarındaki beyaz çiçekler biraz solduğunu görünce üzülmek.

Çiçeğin sapını kısa kestirmek biraz.

Küçük çiçek almak.

Soğukta beklemek mesela , karı bekleyen çocuk gibi.

İlk plastik maketim olduğu için sadece birleştirme ve yapıştırma yaptım .
Boyamayı daha sonraki zamanlarda yapmayı düşünüyorum.Boyamayı bitirinc yeniden fotoğraflarını koymayı düşünüyorum siteme
Resimlerin büyük hallerini görmek için üzerlerine tıklayınız.

Sevgi , hayatta en anlamlı , en uçsuz en bucaksız kelimelerden biri.

Hayatın en büyük amacı mutlu olmaksa , sevgi de o mutluluğu sağlayacak tek anahtar . Kalpleri açan , karanlıktan aydınlığa , zorluktan feraha çıkaran o sevgi ,  uğruna türküler söylenen , şiirler yazılan o gönül ateşi.

Yüreğim ateşböceği gibi dönerken etrafında , umutlarımı düşlerine emanet ettim.

Allahtan başka hiçbişeyden şeyden korkmayan ben , yüzüne vuran rüzgardan korkar oldum seni hasta edecek diye .O rüzgardan seni sakınmak , sakındıkça o yüreğindeki huzuru duymak en büyük mutluluğum .

Anladım artık sayende yaşamak neymiş , sevmek neymiş .

Anladım ki senle dünya bir cennet , sensizlik cehennemmmiş.

Mesele bir şeylere sahip olabilmek değil , beraber sahip olmaya çalışmak , çabalamakmış .

Anladım ki evlenmek sadece aynı evin içinde olmak değilmiş , gece sarılıp uyumanın , sabah yanında uyanmanın hayalini kurmakmış .

Anladım ki ben demek sen demekmiş , en güzel güzel şey el ele tutuşup biz olmakmış …

Tiramisu , lezzetli bir italyan tatlısı ama benim için manası bundan çok öte . Tiramusu’nun kendinden çok bana hatırlattığı , bende oluşturduğu duygular önemli olan .

Tiramisu kelimesini her duyduğumda , okuduğumda ruhuma dolan o tatlı huzur , o neşe beni hayata bağlayan yegane şey.

Tiramisu mutluluk demek benim için , küçük bir çocuğun dondurmaya sahip olduğundaki mutluluk gibi , ilk defa uçurtma uçurduğundaki hissettiği heyecanlı mutluluk gibi .

Hani yemekte tatlı en sona yenir ya ağızda tatlı bir tat bırakması için , tiramisu da öyle benim için . Şu ömrümde acı , ekşi , tuzlu günler oldu ama bunların üzerine mutluluk getiren yürekte güzel bir tat bırakan şey tiramisu oldu .

Tiramisunun tadını dudaklarımda , yüreğimde hissetmek bana belkide Yaradanın en büyük lutfu , sıkıntılı günlerin ardından kavuştuğum tiramisu ALLAH ın benim için ayırdığı en güzel tatlı olsa gerek

Tiramisu sadece bir tatlı değil , bazen yüzüme çarpan tatlı bir rüzgar , bazen dudaklarımı ıslatan ılık yağmur damlası , bazen karanlığı yokede günışığı , bazen gece yarısında yakamoz , bazen manzaradaki deniz , bazen dilimdeki mutluluk türküsü , yarına ulaşmam için çabalamamı sağlayan bana moral veren hayat sebebim. Ve en önemlisi yüreğimi ferahlatan Nur damlası…

“Sen radyo ekseni dinler misin ? ” dedim

“Evet”  dedi .

Çok  mutlu oldum …

İnsanlar aynı kitaplar gibi ; görünüşte hepsi birbirine benziyor , hepsinin sayfaları var , bazıları uzun bazıları kısa  , bazılarının kapakları daha cezbedici olurken bazılarının kapakları sırada sıkıcı , basit.

Onları birbirinden ayıran içinde yazılı olanlar , yani hikayeleri . Bazı kitaplarda cümle sonuna gelmek bile yorucu bir işken bazıları bir okumada kendini sonuna kadar okutur.

İnsanlarda biraz böyle  , içinde hikayeleri , duyguları olanlar ve olmayanlar.

İçinde hikayeleri olanlar için hayat iyisiyle kötüsüyle yaşamaya değer  , acılar bile mutlulukların ön hazırlığı belkide , böyle insanların ömrü güzel bir kitabın güzel bir filmin başrol oyuncusu gibi geçiyor çevreme bakınca .

İnsanın bir hikayesinin olması için çok baskın bir karakter olmasına gerek yok , örneğin Amelie filmi küçük insanların büyük hikayelerini anlatır , bu yüzden çok severim . Mesele aynada kendinizi ne kadar büyük gördüğünüz değil diğer insanları ne kadar mutlu edebildiğiniz birazda . Yaradılış olarak yalnız yaşayamayan canlılarız , sürekli başkalarıyla etkileşim hali içindeyiz , bu etkileşimde iletişim halinde bulunduğumuz insanlara ne kadar çekilebilir kılıyorsak hayatı bizimki de o kadar çekileblir oluyor , onları ne kadar mutlu edebilirsek biz de o ölçüde mutluluğu tadabiliyoruz.

Başrol oynatan senaryo bu etkileşimlerin sonucu doğal olarak ; aşk , arkadaşlık, dostluk , aile bağları . Özünde bu etkileşimin temelinde insanları anlayabilmek bulunuyor.Başkalarının da kendimiz gibi insan olduğunu , onlarında hataları ve hayalleri olduğunu en az kendimiz kadar kabullenebilirsek mutlu olmanın sırrına vakıf oluyoruz bir nevi.

Hayatta maddi başarı olarak sıralanan  para , kariyer, meslek gibi olgular da birileriyle paylaşmayınca veya bu olguların faydalarını birileriyle paylaşmayınca onlarında bir anlamı olmuyor. Değersiz şeyler anlatan değersiz kitap sayfaları olmaktan öteye geçemiyorlar.

İnsan ömrünün safyalarının güzelliği o sayfalara ne kadar duygu katabildiği birazda , fedakarlık , özveri , sevgi , özen , romantizm vb … Hepsi de diğer insanlarla aramızda geçen şeyler .

Sonuç olarak güzel bir kitap gibi bir ömür isteyenlerin ilk yapması gereken iş çevresindeki insanları anlamak olmalı gibi geliyor bugünlerde .