Bir Çıkmaz Sokakta…

Ne kadar dönüp dolaşsam, yine de
Hep o çıkmaz sokaktayım çaresiz
Bir umut kırıntısı gözlerimde
Yürüyorum durmadan, dalgın, sessiz

Sokak o sokak, bense ben değilim
Sanki bin yıllar geçmiş aradan
Boşlukta bir şeyler arıyor elim
Belki de mahşere dek bulunmayan

Yitirdiğim neydi, aradığım ne
Çöken ne yüreğime kurşun gibi
Tanrım! ben mi değiştim söylesene
Yoksa bende zamanlar mı eskidi

Bir yerlere varmadan, nasıl böyle
Hiç durmadan akıp gidiyor günler
Yaşam diye verdiğin bu mu söyle
O mu sırtıma sapladığın hançer

Bir çıkmaz sokağın sonunda, işte
Suskun ve tek başına seninleyim
Fanilikten ölmezliğe geçişte
Bilmiyorum, söyle bana, ben neyim

Sevdimse; verdiğin yürekle sevdim
Sen açtın bu ufku karşımda sonsuz
Yürüdüm bir yolun sonuna geldim
Yıkık, üzgün ve paramparça onsuz

Ölüm buysa, Tanrım buysa yaşamak
Sil alnımdan yazdığın bu yazgıyı
Ya bir yere çıksın artık bu sokak
Ya da öldür içimdeki Tanrıyı!….

Ümit Yaşar OĞUZCAN

Onur Sivas’a Giderken

Efendim güzel köyümün fotoğraflarını çekmeyi hep ertelediğim için işler yoğunlaştı çekemeden geri geldik.
Alttaki fotoğraflarda dayım ve annemle beraber sivasa giderken tam tokat sivas yolu üzerinde çamlıbel denilen mevkide biraz çam havası almak için durduk. Rakım 1600 metre ve arkamızda görünen kısım tokat tarafı .Fotğrafları cep telefonumla çektiğim için biraz kötü gözüküyolar idare edin .
Onur serbes